شاعران و دانشمندان ایران

ابوجعفر محمد بن موسی خوارزمی (حدود ۷۸۰-۸۵۰م)، بزرگترین ریاضیدان و ستاره‌شناس ایرانی در دوره اسلامی. بنیان‌گذار علم جبر و الگوریتم، کاشف صفر و پایه‌گذار جبر نوین. آثار او مانند «المختصر فی حساب الجبر و المقابله» قرن‌ها در دانشگاه‌های اروپا تدریس می‌شد.
پدر جبر پدر الگوریتم

ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا (۹۸۰-۱۰۳۷م)، مشهورترین فیلسوف، پزشک و دانشمند ایرانی. کتاب «قانون» او تا قرن ۱۷ میلادی در دانشگاه‌های اروپا تدریس می‌شد. او در فلسفه، پزشکی، ریاضیات، نجوم و موسیقی صاحب نظر بود.
پدر پزشکی مدرن شیخ الرئیس

ابوریحان محمد بن احمد بیرونی (۹۷۳-۱۰۴۸م)، یکی از بزرگترین دانشمندان جهان اسلام. او در ستاره‌شناسی، ریاضیات، تاریخ، انسان‌شناسی، جغرافیا و داروشناسی صاحب نظر بود. او اولین کسی بود که محیط کره زمین را با دقت محاسبه کرد.
پدر انسان‌شناسی اندیشمند بزرگ

غیاث‌الدین ابوالفتح عمر بن ابراهیم خیام نیشابوری (۱۰۴۸-۱۱۳۱م)، ریاضیدان، ستاره‌شناس و شاعر بزرگ ایرانی. او تقویم جلالی را اصلاح کرد و در جبر و هندسه دستاوردهای بزرگی داشت. رباعیات او شهرت جهانی دارد.
ستاره‌شناس شاعر رباعیات

ابوبکر محمد بن زکریای رازی (۸۶۵-۹۲۵م)، بزرگترین پزشک و شیمی‌دان ایرانی. او الکل و جوهر گوگرد را کشف کرد و اولین کسی بود که آبله را از سرخک تشخیص داد. کتاب «الحاوی» او دایرةالمعارف پزشکی بود.
پدر طب تجربی کاشف الکل

محمد بن محمد بن حسن طوسی (۱۲۰۱-۱۲۷۴م)، یکی از بزرگترین دانشمندان ایران. او در ریاضیات، نجوم، فلسفه، کلام، اخلاق و منطق صاحب نظر بود. رصدخانه مراغه از دستاوردهای بزرگ اوست و کتاب «اخلاق ناصری» از آثار ارزشمند اوست.
استاد البشر بنیان‌گذار رصدخانه مراغه

حکیم ابوالقاسم فردوسی طوسی (۹۴۰-۱۰۲۰م)، بزرگترین حماسه‌سرای ایران و جهان. شاهنامه او بزرگترین اثر ادبی فارسی است که تاریخ اساطیری و پهلوانی ایران را روایت می‌کند. او زبان فارسی را از نابودی نجات داد.
پدر شعر فارسی ناجی زبان فارسی

خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی (حدود ۱۳۱۵-۱۳۹۰م)، بزرگترین غزل‌سرای ایران. دیوان حافظ مجموعه‌ای از غزل‌های عرفانی و عاشقانه است که به «لسان‌الغیب» معروف شده. اشعار او در خانه‌های ایرانیان با فال حافظ خوانده می‌شود.
لسان‌الغیب شاعر غزل

مصلح‌الدین بن عبدالله سعدی شیرازی (حدود ۱۲۱۰-۱۲۹۲م)، یکی از بزرگترین شاعران و نویسندگان ایران. گلستان و بوستان او شاهکارهای ادبیات فارسی هستند. سعدی در نظم و نثر هر دو تبحر داشت و «استاد سخن» نامیده شد.
استاد سخن بوستان و گلستان

جلال‌الدین محمد بلخی مولوی (۱۲۰۷-۱۲۷۳م)، بزرگترین شاعر عرفانی جهان اسلام. مثنوی معنوی او «قرآن به زبان فارسی» نامیده شده. دیوان شمس تبریزی نیز از آثار ارزشمند اوست که عشق و عرفان را به اوج رساند.
مولوی مثنوی معنوی

شمس‌الدین محمد تبریزی (۱۱۸۵-۱۲۴۸م)، عارف بزرگ و مرشد مولانا. دیدار او با مولانا، تحولی عظیم در زندگی و شعر مولانا ایجاد کرد. دیوان شمس تبریزی که شامل اشعار مولانا در وصف اوست، شاهکاری عرفانی است.
مرشد مولانا عشق الهی

جمال‌الدین ابومحمد نظامی گنجوی (۱۱۴۱-۱۲۰۹م)، بزرگترین داستان‌سرای منظوم فارسی. خمسه یا پنج گنج او شامل خمسه، اسکندرنامه، خسرو و شیرین، لیلی و مجنون، هفت پیکر و مخزن‌الاسرار است که شاهکارهای ادبیات غنایی و حماسی ایران به شمار می‌روند.
پدر داستان‌سرایی خمسه نظامی